Modlitwa na trzecie milenium       Na nowe tysiąclecie odwagi daj Panie poecie, by trwał dalej i mówił jak jest na tym świecie. Ażeby prawdzie służył, swojej własnej – człowieczej.   Spraw, by cierpienie nadal najpierw widział i zło;  aby świadkiem był bystrym i zwykłych ludzi artystą. Daj mu otwarte serce i głowę tęgą – wtedy jego wiersze potęgą.   Słów mu szczodrze użycz wszelkich, tak aby płynęła z niego ta mowy muzyka co jak na skrzydłach niesie;  języka niech będzie sługą i panem. Spraw by mógł się cieszyć swym powołaniem.   Miłośników niech ma jego sztuka bez liku, a poezja niech się stanie językiem milionów, spraw panie. Byśmy świat i siebie samych zobaczyli na nowo oczami czystymi;  i by każdy mógł godnie żyć na tej ziemi.       Poeta gwiżdżący       Tu i terazw republice publiki gdzie z pudła z szybą szydzi jednooki bezrozum   Wszędzie ślepi ślepi albo – gdzie to było – szklane oczy wytrzeszczają do apokalipsy   Publika nie chce wierszyka ni pisaty ni czytaty oglądaty gógó na raty   Pisać nie pisać może gwizdać (na to wszystko)  tak gwizdać jak Wittgenstein Beethovena       Słona sztuka     Dla Kazimierza Kutza   Piękno to przede wszystkim pot (bo trud), a pot to sól.   Pot artysty... Pisał o nim poeta Robert Lowell: Wilgoć pełzająca zalewa zwiędłą biel mojej pościeli.   Czasem również łzy – radości, smutku. Łzy poetów: Mickiewicza, Norwida.   Łzy to także sól. Skąd ona? Z głębi człowieka gdzieś. Z łona ziemi.   Z łona ziemi wszystko: sól, węgiel i złot i krew nasza słona. Kryształki soli – każdy dziełem sztuki. Piękno jest słone. Bywa słodkie. Słone piękniejsze.         Świat i słowo       Odgadnij mnie – powiedział świat.   Odgaduję cię słowem nieustannie.   W słowie przestajesz być zagadką – powiedział poeta.           © 2004 Andrezej Slomianowski